غار کان گوهر

	برنامه این جمعه 17/7/88 غارنوردی در غار کان گهرمی باشد بنابراین مطالبی گرد آوری شده در مورد این غار استثنایی خدمتتان تقدیم میکنیم
	غار کان گهر
	نیاکان ایرانیان استعداد و ذوق سرشاری در نامگذاری مکان ها و عوارض جغرافیایی د اشته اند به طوری که قبل از مشاهده یک مکان می توان تصوری واقعی از روی اسم آن دریافت کرد مثلا قبل از دیدن کوه بیستون می توان تصور کرد که با کوه دیوار مانندی روبرو هستیم. اما در مورد غار کان گوهر باید چند فرض را در نظر بگیریم. یکی اینکه آیا در گذشته رگه ای سنگ آهن در آن وجود داشته و آن را استخراج کرده اند؟ نزد ایرانیان قدیم آهن ارزش گوهر داشته، چنان که معدن آهن سیرجان را گل گوهر خوانده اند و در قدیم از آن آهن استخراج می کرده اند. حدس دیگر این است که جابجایی توده ماگما به همراه گرما و فشارش شرایطی را برای تولید سنگ های قیمتی فراهم کرده و گذشتگان، از داخل غار، سنگ قیمتی یافته اند و یا اینکه مقنی دلاور و شجاعی توانسته با استفاده از طناب هایش به انتهای چاه رسیده و با مشاهده غارسنگ های آنجا، این نام را بر غار نهاده و سپس یادگارش را بر روی تخته سنگی که در بیرون غار قرار دارد در کنار نقش کنده های انسان های غار نشین حک کرده است. به هر حال کان گوهر یک غار استثنایی در بین غارهای شناخته شده ایران است که ابتدا به ساختمان آن پرداخته و سپس چگونگی زایش آن را مورد مطالعه قرار می دهیم. دهانه غار به ابعاد 30*20 متر و در راس مثلث فرو افتاده ای قرار دارد. ارتفاع دهانه از سطح دریا 2300 متر است. مثلثی برابر پهلو به قاعده حدود 100 متر و چسبیده به کف دره و ارتفاع حدود 250 متر به طول قالبی یعنی عمود بر سطح مایل دامنه کوه فرو افتاده و سطح آن محاط در دیواره های عمودی با متوسط ارتفاع 12 متر است. حجم این فرو افتادگی چیزی در حدود یکصد هزار متر مکعب می باشد. برای توضیح این پدیده جالب ابتدا به ساختمان داخلی غار می پردازیم. غار شامل دو بخش است 1- بخش ریزش کرده 2- بخش طبیعت ساخته. بعد از ورود به غار، تالاری مدور به شعاع 30 متر قرار دارد. ارتفاع سقف در این محل حدود 20 متر است، تالار با شیبی 50 درجه به سوی پایین می رود، سپس وارد تالاری بیضی شکل به قطرهای 40 در 180 می شود که با شیبی 60 درجه به سمت بالا می رود. با عبور از دالانی کوتاه، تالار دیگری به ا بعاد 12*10 متر که سنگ های سیاه و سفید زیبایی ساخته شده قرار دارد، درون این تالار پرتگاهی به بلندی هشت متر دیده می شود و در انتهای آن دهلیزی قرار گرفته است. تا اینجا هیچ نشانه ای دال بر زایش متعارف غارسازی یعنی انحلال سنگ های آهکی به وسیله آب های اسیددار مشاهده نمی شود. دهلیز گوشه تالار آخر، طبیعت ساخته و حدود دوازده متر است و به تالاری به ابعاد 15*12 متر وصل می شود. دیواره های این تالار پوشیده از غار سنگ های گل کلمی می باشد. گودال کوچک آب که محل ریزش چکه است در کف آن وجود دارد و آثار ریزش سقف در این تالار به چشم می خورد. از انتهای این تالار دهلیزی که باید خزیده از آن عبور کرد شروع می شود که پس از حدود 20 متر به یک چاه می رسد. بدنه چاه در بعضی بخش ها تنگ و دست و پا به بدنه می رسد و در بعضی قسمت ها بدنه گشاد شده و باید پاندول وار از آن گذر کرد. در بعضی بخش ها هم با شیب بالای هفتاد درجه روبرو هستیم. حدود 60 متر عمودی از این چاه مورد بازدید قرار گرفت. اما لحظه غم انگیز بازگشت بدون رسیدن به انتهای چاه غار به علت برآورد غلط از عمق و طول چاه بود را جمع نموده و در معیت همراهان، بازگشت را شروع نمودیم. با جمع بندی عمق و طول غار، یکی از همراهان در همان محل بازگشت اظهار داشت که با طناب پلاستیکی و به همراه رفقایش از آن محل تا گودال آب و تالار غار سنگها را به طول ششصد متر پیموده است. البته کوهنوردان شیرازی به سرپرستی جناب احمد معرفت در سال 1341 غار را مورد بازدید قرار داده اند. اما آنچه مسلم است غار تا انتها مورد بازدید کوهنوردی قرار نگرفته و همان مرد دلاور مقنی تا انتهای غار رفته و اخبار گودال بزرگ آب و غار سنگهای نیزه ای را به بیرون آورده است. با مطالعه همه جانبه غار و ارتفاع سنجی از محلهای مختلف آن، عمق غار از ابتدای چاه طبیعت ساخته تا انتهای آن و سطح ایستابی نمی تواند بیش از 200 متر باشد. از این چاه دهلیز مانند تعدادی دهلیز انشعاب می گیرد که تمامی آنها باید برای راهیابی به فضاهای بزرگ مورد بازدید کوهنوردان قرار گیرد. اما قبل از معرفی غار دوم و جاذبه های دیگر کان گوهر بهتر است به فرضیه زایش این غار عجیب و دود زده بپردازیم. اینجانب با توجه به وضعیت دودزده غار و وجود سوخته های مواد در جای جای مثلث فروافتاده تعدادی از نمونه سنگهای درون غار را بیرون آوردم و آنها را پیش یکی از رفقای کوهنورد که زمین شناس دانشمندی است بردم و وضعیت جغرافیای غار را برایش تشریح کردم. ایشان تئوری زیر را در مورد زایش غار چنین بیان داشت: میلیون ها سال قبل توده ای ماگما (سنگ مذاب) از اعماق زمین شروع به بالا آمدن می کند. فشار و حرارت همراه ماگما تغییراتی را در کانی های سر راهش ایجاد می نماید و هنگامی که نزدیک پوسته آهکی کوه می رسد، اکسیژن و کربن (CaCo3) موجود در پوسته آهکی را در فرآیندی خاص آزاد کرده و فضایی بزرگ به وجود می آورد سپس پوسته آهکی باقی مانده که تاب نگهداری وزنش را نداشته فرو افتاده و این غار استثنایی را بوجود آورده است. غار دوم یا غار کوچک - در انتهای سمت چپ مثلث قرار دارد. دهانه اش از کف دره شروع شده و با شیبی حدود 45 درجه به پایین می رود. طول غار حدود 120 متر و ارتفاع آن از سطح دریا 2050 متر است. در انتهای آن تعدادی سفال شکسته که در اثر حفاری کف غار بیرون آمده به چشم می خورد. در ابتدای این غار دو تراس قدیمی وجود دارد و به فاصله 5 متر از آن تخته سنگی قرار دارد که روی آن یک آتشدان کنده اند و کنار آتشدان دایره ای نیمه کاره حکاکی شده است در وسط مثلث تخته سنگی صیقلی قرار دارد که بر روی آن اشکال حیوانات وحشی کنده شده و تعدادی هم اسم و یادگاری کنار نقش ها حک شده است. نزدیک دهانه نقش سنگ دیگری هست که نقش انسانی سوار بر اسب از اصالت آن می کاهد زیرا در زمان غارنشینی، انسان هنوز موفق به اهلی کردن اسب نشده بود. اما درون غار و داخل چاله ای تعدادی استخوان انسان یافت شد که سه عدد فک پایین به همراه پارچه ای قدیمی در کنار آنها که به بیرون غار آورده شد و تقدیم موزه تاریخ طبیعی همدان گردید. اینجانب با توجه به وضعیت جغرافیایی و زمین شناسی غار کان گوهر، کتاب تاریخ زمین لرزه های ایران، تالیف آقای ملویل و ترجمه آقای ابوالحسن زاده را که زمین لرزه های ایران را برای مدت 1500 سال مورد مطالعه قرار داده جستجو کردم و هیچ نامی از بوانات و مرکز آن سوریان و نام روستاهای اطراف را در آن نیافتم. احتمالا هیچ زمین لرزه ای در منطقه پیش نیامده است. حال این سوال مطرح است که آیا انرژی ذخیره شده درون زمین که عامل زلزله است به نوعی از درون غار رها شده و می شود؟ اگر چنین است حفر چاه های عمیق بر روی گسل های شناخته شده و فعال و رهایش انرژی از آنها طریقی برای جلوگیری از زلزله است؟ مسیر بازدید از کان گوهر: تهران - آباده - ده بید (صفا شهر) از مسیر جاده ده بید - بندر عباس به سوی سوریان - از سوریان منج سپس با طی حدود 3 کیلومتر و گذر از کنار پاسگاه محیط بانی و طی 2 کیلومتر داخل دره به مقابل مثلث فرو افتاده و دهانه غار می رسیم.

برنامه کوهپیمایی تخت جمشید 10/07/88

اسامی شرکت کنندگان در این برنامه :

آقایان : احمد حیدری ، حسین ابراهیمی ، حسن ابراهیمی ، سید موسی سیادت ، جمشید فلاح ، محمد علی فلاح ، حسین زارع ، آرش جعفر زاده ، محمد کشاورز، مصطفی عرب نژاد ، امین ارجی ، علی رفیعی (سرپرست برنامه).

بانوان : اعظم سیادت (سرپرست برنامه) ، نرگس حبیبی ، سیده سپیده سیادت ، سیده سعیده سیادت ، هاجر احمدی ، آسیه احمدی ، زهرا کشاورز ، خانم یونسی ، خانم ایزدی ، راضیه آذرباد ، مریم زارع .

سرپرستی و هدایت گروه

هدف از ارائه هدايت گروه دانستن وظايف يك سرپرست قبل از اجراي برنامه ، در حين اجراي برنامه و بعد از اجراي برنامه مي باشد. اين مسئوليت در تيم و برنامه ها از اهميت ويژه اي برخوردار است. زيرا در واقع جان افراد هم در دست اوست . به اين دليل كه تصميم گيرنده نهايي سرپرست تيم است و اوست كه برنامه را هدايت مي كند و همه افراد تيم از او تبعيت مي كنند و همينطور نحوه اجراي برنامه چه از لحاظ كيفيت و كميت تا حدود زيادي به سرپرست بستگي دارد . و نتيجه گرفتن از برنامه براي نفرات تيم و خود سرپرست بدليل صرف هزينه و زمان مهم مي باشد .
از لحظه اي كه برنامه به ذهن يك فرد مي رسد و يا اجراي برنامه به عهده يك شخص گذاشته مي شود، مسئوليت سرپرستي او نيز آغاز مي شود و شروع به برنامه ريزي و طراحي برنامه مي كند.
وظايف سرپرست به سه قسمت تقسيم مي شود :
- وظايف قبل از اجراي برنامه
- وظايف در حين اجراي برنامه
- وظايف بعد از اجراي برنامه

وظايف سرپرست قبل از اجراي برنامه :
قبل از طراحي برنامه بايد هدف از اجراي آن مشخص گردد و طبق آن برنامه ريزي گردد. هدف از اين گونه طراحي ، سازماندهي و انجام پيش بيني هاي لازم جهت اجراي موفقيت آميز و لذت بخش يك برنامه كوهنوردي و اجتناب از خطرات بالقوه كوهستان مي باشد.
مي توان 3 عامل اصلي را براي طراحي و برنامه ريزي در نظر گرفت :
1 – طبقه بندي افراد
2 – طبقه بندي برنامه
3 – هزينه برنامه

1 – طبقه بندي افراد :
تمام افرادي كه خواهان شركت در برنامه هستند را مي توان طبقه بندي نمود. پس از طبقه بندي و با توجه به تواناييها مي توان براي صعود ديواره اي بلند نفرات را انتخاب كرد و يا راهپيمايي چند ساعته در دشتي سرسبز و صعود قله اي را پيشنهاد نمود. يك سرپرست مي تواند برنامه را طبق افراد شركت كننده تعيين و طراحي كند و يا بعد از تعيين برنامه، نفرات خود را براي برنامه طبق طبقه بندي آنها مشخص سازد.
واقع گرايي در طراحي و اجراي برنامه هاي كوهنوردي اصلي انكارناپذير است. نبايد تحت تأثير احساسات به منظور تأمين نظر دوستان، تسليم خواستهاي غيرمنطقي شده و تصميم گيري نمود. برخي گذشتها و يا بلند پروازي هاي غيرمعقول مي توانند خطر آفرين باشند. توجه كافي به قابليتهاي افراد علاوه بر تضمين سلامتي و موفقيت تيم، تجربه اي خوشايند و الگويي صحيح از يك صعود برنامه ريزي شده در ذهن تك تك شركت كنندگان به يادگار باقي خواهد گذارد.
مي توان افراد را بر حسب موارد زير طبقه بندي نمود:
الف) تجربه
ب) توان (روحي و جسمي)

الف) تجربه
استمرار در كوهنوردي مي تواند باعث افزايش تجربه گردد. بديهي است هوش ، دقت نظر ، مطالعه و تبادل نظر با ديگر كوهنوردان و افراد با تجربه مي تواند اين روند را سرعت بخشد.
نبايد فراموش كرد كه هميشه ميزان تجربه هر كوهنورد به سن و حتي سالهاي فعاليتش رابطه مستقلي ندارد بلكه كميت و كيفيت برنامه هاي موفق اجرا شده توسط وي و همچنين عملكردش در برنامه هاي گذشته و حال بهترين شاخص تجربه اوست.
ب) توان :
توان به معناي فعليت اجراي برنامه را مي توان به 2 قسمت تقسيم كرد : توان روحي و توان جسمي

2 – طبقه بندي برنامه :
برنامه هاي كوهنوردي داراي تقسيماتي است و يك سرپرست براساس اين تقسيم بندي برنامه خود را طراحي كند.
الف)‌ مدت زمان اجرا
ب) ارتفاع
ج ) فصل
د) دشواري و سختي مسير(آشنايي با منطقه)

الف) مدت زمان اجرا:
زمان بندي و مدت زمان مورد نياز اجراي هر برنامه اي را مي توان تخمين زد. اگر در محاسبات دقت نكنيم احتمال دارد در اجراي برنامه با كمبود وقت و زمان موجه شده، مجبور شويم برنامه را ناتمام رها كرده، باز گرديم. تخمين مدت زمان برنامه مي تواند از اهميت خاصي برخوردار باشد. زيرا بر اساس آن مي توانيم مقدار تداركات لازم را با خود در برنامه ببريم و براي استفاده روزانه برنامه ريزي كنيم و همينطور نفرات خاص خود را تعيين كنيم. هر قدر مدت زمان اجرا و تعداد روزها افزايش مي يابد. نياز به پزشك و امكانات درماني و نيز برخي امكانات خاص نيز بيشتر مي شود.

ب) ارتفاع :
تنوع قلل، ارتفاعات گوناگون و شرايط اقليمي مختلف كه بر آنها حاكم است، كوهنوردان را ملزم مي سازد تا بر حسب توانايي تكنيكي (تيمي و فردي) و امكانات و ابزاري كه در اختيار دارند، برنامه ريزي نمايند.
با افزايش ارتفاع ، دما ، اكسيژن و فشار هوا كاهش يافته و صعود دشوارتر مي شود. به همين دليل بهتر است قبل از اقدام به صعود قلل مرتفع، سطح خود را در ارتفاعات كمتر و شرايط سهلتر محك زده و با آگاهي بيشتر نسبت به توانائيهاي خويش، عازم مناطق مرتفع شود.
نبايد فراموش كرد كه در ارتفاعات هميشه محاسبات قبلي درست از آب در نمي آيد. چون در كوهستان تغييرات دما و شرايط جوي شديدتر و سريعتر است و معمولاً آنها كه خود را آماده ساخته اند، سالمتر و موفقترند.

ج) فصل :
اطلاع از شرايط مختلف فصلهاي سال و تأثير آن بر كوهستان از لحاظ شرايط جوي، اختلاف دما و بارشها و همچنين اطلاع از مسيرهاي صعود در فصول مختلف از وظايف مهم يك سرپرست است كه با توجه به آنها و محدوديتي كه بوجود مي آورند ، برنامه ها را طراحي كند و درحين اجرا از آن موارد براي اجراي موفق برنامه استفاده كند .
معمولاً مسيرهاي صعود در تابستان و زمستان متفاوت هستند مسيري كه در تابستان يك ساعته به سادگي طي مي شود ، برفكوبي پرحجم و چند ساعته زمستانه، مي تواند آن را تبديل به مسيري وقت گير و بسيار دشوار و خسته كننده نمايد. يال وسيعي كه چمنزاري زيبا آن را پوشانده در زمستان مي تواند مستعد ريزش بهمن باشد .
د) دشواري و سختي مسير (آشنايي با منطقه) :
به لحاظ ساختاري ، قلل، رشته كوهها و مناطق مختلف، دشواري صعود يكساني ندارند. صعود يك كوه ممكن است از مسيري بسيار سهل و الوصول باشد و از جهتي ديگر نياز به زمان بيشتر ،‌سنگنوردي و يا در زمستان به لحاظ تشكيل بهمني بزرگ بسيار دشوارتر و خطرناك تر باشد.
عزيمت به منطقه و شناسايي مسير مورد نظر از محل و يا يال نزديك به آن در زمان مناسب ، عكسهاي شناسايي، گزارش برنامه هاي مكتوب، نقشه و كروكي منطقه و مسير يا كسب اطلاعات از كوهنورداني كه قبلاً به منطقه رفته اند پيش نياز برنامه ريزي سرپرست براي يك برنامه كوهنوردي است. در واقع بهتر است كوهنورد قبل از اقدام به صعود تا حد امكان مشكلات و محدوديتهاي مسير را شناسايي كرده و بداند با چه مسائلي مواجه خواهد شد. يقيناً شناخت مسير و منطقه، عملكرد كوهنوردي را بهبود بخشيده و او را از لحاظ رواني قويتر مي كند و قادر مي سازد تا در زمان بروز مشكلات و خطراتي مانند هواي خراب، گم كردن مسير ، حوادث و ... .
ايمن ترين و ساده ترين راه را انتخاب نموده و صحيح ترين تصميم را بگيرد. به لحاظ دشواري و يا شرايط خاص برخي از مسيرها ، نمي توان تعداد نفرات را به دلخواه مشخص نمود و مشكلات صعود، محدوديتهايي را به گروه ديكته مي كند . در صعود با طناب ، يك گروه 2 نفره سريعتر از گروه 3 نفره صعود مي كند. در برنامه اي كه نياز به برفكوبي زيادي دارد، 4 نفر راحتتر از يك گروه 2 نفره برفكوبي مي كنند و ... .

3 – هزينه برنامه :
معمولاً هزينه با مدت برنامه رابطه مستقيم دارد. مهمترين مواردي كه هزينه هاي هر برنامه اي را تعيين مي كنند عبارتند از :
الف) تداركات
ب)‌حمل و نقل اعضاء و بارها
ج) وسايل خاص

الف)تداركات
در برنامه هاي كوتاه مدت يكي دو روزه شايد اين مورد خيلي مهم جلوه نكند اما با افزايش روزهاي برنامه به يك يا چند هفته بطور قطع در هزينه و موفقيت تيم تأثير مي گذارد. تداركات مي بايد بر حسب فصل و شيوه صعود تهيه گردد.كم بودن تداركات نسبت به مدت زمان برنامه و نيز ناقص و يا نامرغوب بودن آنها مي تواند به برنامه و يا گروه آسيب رساند و جلوي موفق اجرا شدن برنامه را بگيرد. به طور مثال اگر مقدار مواد غذايي زودتر از موعد مقرر اتمام برنامه تمام شود و يا اگر در زمستان كبريتها از نوع نامرغوب انتخاب و خريداري شوند و يا خوب عايق بندي نشده و مرطوب شوند حتي با وجود هواي خوب و شرايط عالي همراهان صعود را با مشكل جدي روبرو خواهد كرد. مي توان در برخي برنامه ها مقداري از تداركات را قبل از اجراي برنامه و در شهر تهيه كرد و بقيه را در حين اجراي برنامه از شهرها، روستاها يا عشاير منطقه تهيه كرد.
انتخاب مناسب مواد غذايي با توجه به مدت زمان برنامه، فصل دشواري و نيز در صورت امكان تقريباً متناسب با ذائقه اكثريت گروه مي تواند در تأمين صحيح انرژي افراد مؤثرباشد و تا حدودي جلوي فشار زياد ناشي از تلاش جسماني شديد در ارتفاع و سرما را بگيرد.
و نيز سرپرست برنامه بهتر است از وارد بودن نفرات در شيوه استفاده از برخي وسايل تداركاتي و عمومي مانند چادر،چراغهاي خوراكپزي و روشنايي و غيره كه در برنامه مي تواند آسيب رسان باشند، مطمئن شود.

ب) حمل و نقل اعضاي گروه و بارها
توجه به ساعات حركت وسايل نقليه عمومي بين شهري اعم از اتوبوس، ميني بوس، قطار و هواپيما مي تواند در انتخاب بهتر وسيله حمل و نقل و ايجاد تناسب و تعادل بين بين وقت و هزينه راهنماي خوبي باشد. در برخي موارد تعداد زياد نفرات هزينه را كاهش مي دهد. به طور مثال زماني كه گروه محدوديت زماني دارد و يا منطقه فاقد سرويس عمومي بوده و نياز به كرايه نمودن وانت، جيپ و يا ميني بوس باشد.
معمولاً حجم بار برنامه هاي بلند مدت آنقدر است كه نفرات گروه ترجيح مي دهند از باربران محلي كمك گرفته و يا با چهارپاداران وارد معامله شوند.

ج) وسايل خاص
برخي وسايل جزو وسايل كوهنوردي حساب نمي شوند. مانند يخدان حمل مواد غذايي، قابلمه بزرگ و غيره كه گروه مي بايد آنها را تهيه كند. برخي ديگر بر حسب اجراي برنامه ها نياز به وسايل خاص دارد مانند تور و يا چادر مخصوص ديواره هاي بلند، طناب ثابت و ... .
به طور كلي مي توان وظايف سرپرست را قبل از اجراي برنامه به صورت زير خلاصه كرد:
1 – تعيين هدف برنامه
2 – طراحي و برنامه ريزي
3 - شناسايي منطقه مورد نظر
4 – پيش بيني مدت زمان اجراي برنامه
5 – تعيين نفرات شركت كننده در برنامه
6 – تعيين مسئول تداركات و مسئول فني و در صورت لزوم مسئوليتهاي ديگر (مسؤول مالي ، امداد ، راهنما و ..)
7 – تعيين نوع وسيله نقليه
8 – آگاه ساختن مسئولين گروه يا والدين و دوستان از كم و كيف برنامه
9 - تشكيل دادن يك يا چندين جلسه هماهنگي
10 – در صورت لزوم اجراي برنامه تمريني
11 – اطلاع از وضعيت آب و هوايي در طول اجراي برنامه
12 – تخمين هزينه برنامه و بهينه سازي
13 – كنترل تداركات برنامه و نيز وسايل فني
14 – اگر براي برنامه وسيله نقليه اي كرايه شده ، كنترل و اطمينان حاصل كردن از وضعيت فعلي آن و پيش بيني هاي لازم براي جاده ها
15 – اطلاع سرپرست از برخي مسائل افراد تيمش بخصوص بيماري هاي آنها

وظايف سرپرست در حين اجراي برنامه :
بديهي است كه بخش مهم وظيفه يك سرپرست از لحظه اجراي برنامه آغاز مي شود. البته اين بدان معنا نيست كه بخش قبلي از اهميت كمتري برخوردار است هرچه يك سرپرست قبل از اجراي برنامه پيش بيني هاي لازم را كرده باشد و برنامه را به شكل خوبي طراحي كرده باشد در حين اجراي برنامه از فشار كمتري برخوردار است و مي تواند به راحتي برنامه ريزي خود را به اجرا درآورد و اين قسمت از آن جهت مهم است كه از اين لحظه به بعد جان و سلامتي افراد گروه تا حدود زيادي در دست سرپرست است و نيز بتواند برنامه اش را طبق برنامه ريزي قبلي و موفق اجرا كند.
- در آغاز برنامه اوضاع روحي و جسمي نفرات و همچنين كوله و وسايل آنها و نيز وسايل عمومي را بايد كنترل كرد تا در حين اجراي برنامه مورد و يا مشكلي براي گروه پيش نيايد.
- آگاهي از كل اوضاع در حال جريان و كنترل آنها مي تواند جلوي خسارتهايي به برنامه را بگيرد.
- در برخي موارد گرفتن راهنماي محلي و با خبرشدن از اوضاع كنوني منطقه ضرورت پيدا مي كند ولي هميشه نمي توان به گفته ها و اطلاعات محليان اطمينان كرد به خصوص از بابت زمان بنديهاي برنامه ما در عين حال بايد به عقايد و رسوم آنها احترام گذاشت و افراد گروه را از اين بابت توجيه كرد.
- مسيريابي و شناسايي معابر از روي نقشه و اطلاعات قبلي گاه در برنامه ضرورت پيدا مي كند و ازآن جهت يك سرپرست بايد به اين فنون آگاهي داشته باشد.
- پيدا كردن محلهايي مناسب براي زمانهاي استراحت و نيز شب ماني و كمپينگ در احياي انرژي و رفع خستگي گروه مؤثر است و نيز تنظيم زمانهاي استراحت به موقع و كنترل آنها در اين مورد نقش مهمي را داراست.
- انتخاب صحيح نفراتي براي مسؤوليت جلوداري و عقب داري گروه بدين صورت كه اين نفرات از افراد برجسته و قوي گروه باشند تا بتوانند ريتم مناسبي براي حركت گروه بوجود آورند و نيز اين امكان را به سرپرست بدهند تا نظم خوبي براي تيم بوجود آورد و بتواند ابتدا و انتهاي گروه را كنترل نمايد.
- نظرات بر كار مسؤوليتي كه براي برنامه تعيين شده ، اعم از جلودار، عقب دار، مسوول فني، تداركات، مالي ، گزارش نويس و ... از وظايف مهم سرپرست است.
- يك سرپرست بايد در طول برنامه اطلاع دقيقي از وضعيت روحي و جسمي افراد داشته باشد و نيز از وضعيت امكاناتي آنها از بابت كوله، مواد غذايي و آشاميدني ها و ... با خبر باشد تا در موقع لزوم تدابير لازم را به كار برد.
- سرپرست يك تيم مي تواند اين توانايي را داشته باشد كه درگروه خود بين افراد ارتباط برقرار كند و نيز اگر خود سرپرست بتواند اين ارتباط را بين خود و اعضاء قوي تر سازد در كيفيت اجراي برنامه تأثير مثبت خواهد گذاشت.
- ايجاد نظم و هماهنگي و كنترل ريتم حركت گروه و نظارت بر حركت فرد و جلوگيري از پراكندگي آنان بهترين صعود را بوجود خواهد آورد

- برخورد مناسب سرپرست با افراد گروه بر روحيه تيم تأثير بسياري خواهد داشت. هر عكس العملي از جانب او در نظر افراد جلب توجه خواهد كرد مانند چهره ي شاد ، عبوس ، نگران، گرفته و يا آرام و .... كه تيم بر آن تأثير مي گيرد و احساس شادماني، نگراني ، دلهره ويا آرامش خاطر را در گروه مي تواند بوجود آورد به خصوص در موقع دشوار و خطرناك توان روحي وجسمي افراد ممكن است تقليل يابد نقش سرپرست در اين مورد بسيار مهم خواهد بود و تعيين كننده تشويق ها و روحيه دادن ها و آرام كردن گروه در مواقع بحراني باعث خواهد شد تيم سلامت و شاداب برنامه را به اتمام رساند.

وظايف سرپرست بعد از اجراي برنامه :

معمولاً وظايف سرپرست با خاتمه برنامه تمام نمي شود، بلكه برخي كارها است كه بعد از اجراي برنامه سرپرست بايد بدانها توجه داشته باشد. دادن گزارش برنامه با نقشه و كروكي دقيق و با پيگيري كار نويسنده گزارش برنامه به گروه از آنجمله است.
پيگيري موارد مالي و برخي تصميمات در باب آنها و نيز برخي تداركات باقي مانده اطلاع حاصر كردن از اوضاع و سلامت افراد بعد از خاتمه برنامه پيگيري وسايل فني و عمومي برنامه و كنترل كردن آنها و بازگرداندنشان به گروه و يا صاحبانشان در صورت تمايل برگزاري جلسه پيشنهادات و انتقادات و بحث در مورد برنامه و ... .
بنابراين مي بينيم كه چه مسئوليت سنگيني برعهده سرپرست برنامه قرار دارد. ولي از هنرهاي يك سرپرست اين است كه بتواند برخي مسؤوليتها را به شكل صحيحي بين نفرات گروه تقسيم كند و خود مانند يك مدير بر كار آنها نظارت و كنترل داشته باشد و به آنها جهت و سود دهد.
افرادي كه براي مسؤوليت ها برگزيده مي شوند بايد هر لحظه سرپرست برنامه را در جريان كارها قرار دهد و گزارشي در اختيار سرپرست قرار دهد تا او بتواند طبق آنها برنامه بايستي آمار كامل و دقيق تداركات را بداند و سرپرست را در جريان آن قرار دهد و نيز تهيه تداركات برنامه بايد زير نظر سرپرست باشد و براي استفاده از آنها و تعيين مقدار سهميه روزانه (به خصوص غذايي) در طول مدت برنامه با سرپرست هماهنگي كند.
در حين صعود در صورت برخورد با مسيرهاي فني ، مسؤول فني برنامه مسؤوليت تيم را به عهده مي گيرد. بديهي است خود سرپرست مي توان مسؤول فني هم باشد. ممكن است سرپرستي بخواهد تمام مسؤوليتها را خود به عهده بگيرد در اين صورت سرپرست بايد از تبحر خاصي برخوردار باشد تا بتواند هم از عهده مسؤوليت هايش برآيد و همچنين وظيفه سرپرستش را خوب انجام دهد ولي اگر غير اين باشد خستگي و فشار شديدي را بايد تحمل كند كه اين باعث مي شود تمركز روي برنامه از بين برود و كنترل برنامه با مشكل مواجه شود و در برخي مواقع با خطر روبرو شود. برگزيدن كمك سرپرست مي تواند كمك و مشاور خوبي براي سرپرست باشد و نيز اگر احياناً اتفاقي براي سرپرست تيم رخ دهد تيم دچار مشل نشود و فردي وجود داشته باشد كه اين مسؤوليت را به عهده بگيرد.
در بعضي موارد آزاد گذاشتن برنامه و افراد مي تواند در جذابتر كردن برنامه رأي نفرات مؤثر باشد به شرطي كه سرپرست توانايي كنترل و جمع و جور كردن آن را داشته باشد. بديهي است كه اين مورد در شرايط خوب برنامه و منطقه امكان پذير است و همين مورد در شرايط دشوارتر مانند مه، مسيرهاي صخره اي و يا بهمن خيز مي تواند جان افراد را به خطر اندازد.

حال با توجه به آنچه گفته شد، مي توان خصوصيات يك سرپرست را به طور خلاصه به صورت زير بيان كرد:

- آشنايي با اصول ابتدايي كوهنوردي و سنگنوردي و يخ و برف و همچنين گذراندن برخي دوره ها از جمله جهت يابي، هواشناسي، خطرات كوهستان، نقشه خواني ، تغذيه ، كمكهاي اوليه و ... .
- كنترل رواني و روحي خود در طول برنامه
- تجربه شركت در چندين برنامه كوهنوردي
- اخلاق
- شناخت از خود (نقاط قوت و ضعف جسمي ، روحي و ...)

- انعطاف پذيري مشورت با افراد و يا برخي از آنها و تصميم گيري نهايي توسط خودش، اصرار نورزيدن بي مورد بر اجراي كامل برنامه در صورت غيرممكن بودن و يا خطر ريسك ننمودن
- در هنگام خطر خونسرد، قاطع و سريع باشد
- بايد آمادگي تحمل سخت ترين شرايط را داشته باشد
- واقع گرايي و تابع احساسات نشدن
- برخوردار بودن از توانايي روحي و جسمي بالا
- تا حدودي توان خلاقيت و مدير و مدبر بودن و قدرت كنترل
- قابليت پذيرش انتقاد و يا پيشنهاد از جانب افراد گروه
- در آخر بايد اين مورد را در نظر بگيريم كه هميشه نمي توان يك سرپرست كامل بود و امكان خطا و اشتباه وجود دارد و نبايد به خود غره شد و برنامه هايي اجرا كرد و افرادي با خود برد كه از حد توان ما خارج است بايد حد و حدود تواناييهاي خود را بدانيم و آن را قبول كنيم و برطبق آن برنامه ريزي كنيم،زيرا اگر خداي نكرده اتفاقي در برنامه اي كه ما سرپرست آن هستيم بيفتد موجب پشيماني ها و مسائل جبران ناپذيري خواهد شد،‌چه بسا كه كوهنوردان خوبي به همين دلايل كوهنوردي را كنار گذاشته اند.

منبع : amouzeshtv.ir

اصول گام برداری صحیح در کوه

,صعود از كوه ورزشي توأم با راه پيمايي است كه ركن و پايه اصلي آن حركت است. آيا مي توان در كوه به راحتي قدم برداشتن در خيابانهاي شهر حركت نمود؟
آيا در اين جا نيز مي توان پاي خود را به زمين ساييده و يا يك پاي را جلوي پاي ديگر قرار داده و به عبارتي سر به هوا قدم برداشت؟ مسلماً خير.
فرق عمده اين است كه مسيرهاي كوهستاني خيلي به ندرت داراي سطح صاف و هموار است و از اين جهت شخص مي بايد قدمهاي خود را كنترل و تنظيم نمايد.
گامهاي متعادل از خستگي زودرس جلوگيري و انرژي شما را حفظ مي نمايد. در اين نوع حركت هيچ وقت نبايد پاي را به زمين ساييد يا استخوانها و عضلات را بي جهت به حركت درآورد. حفظ تعادل بايد به صورتي عملي شود كه در صورت احساس سستي زمين زير پا، بلافاصله خود را به عقب كشيده و حركات بعدي بدن را تحت كنترل درآورد. اينجاست كه به اهميت راه پيمايي صحيح در كوهستان واقف مي گرديم.

عوامل مؤثر در راه پيمايي
تعيين روش صحيح راه پيمايي با عوامل متعددي از جمله قدرت جسمي، ميزان بار، مسافت و زمان در ارتباط مي باشد.
لذا براي راه پيمايي صحيح در مناطق گوناگون، نمي توان به شرايطي واحد و يكسان دست يافت ولي عوامل اساسي و مهمي كه در راه پيمايي صحيح نقش تعيين كننده اي دارد را مي توان به ترتيب زير بيان نمود.
الف ـ سرعت راه پيمايي و تعيين درستي آن.
ب ـ اتخاذ روشي كه بر اساس آن سرعت راه پيمايي تنظيم و انرژي بدن ذخيره گردد.
ج ـ استراحت هاي لازم در خلال راه پيمايي.

الف : سرعت راه پيمايي
توجه به دو قسمت از بدن كه كنترلهاي جداگانه اي را بر روي اندام اعمال مي نمايند به ما كمك مي كنند تا به درستي سرعت قدم زدن خود پي ببريم .
در درجه اول : «قلب»، زيرا هركس به همان سرعتي مي تواند حركت كند كه ضربان قلبش اجازه مي دهد، هنگامي كه قدم برداشتن مستلزم تلاش زياد و همراه با افزايش ضربان قلب است اين امر نشان دهنده اين واقعيت است كه سرعت راه پيمايي زياد است.
دوم: «ريه ها» ، چون شخص مي تواند آن مقدار سرعت داشته باشد كه ريه هايش اجازه مي دهند ، مسلماً وقتي كه ريه ها با نااميدي و تلاش زياد دنبال هواي تازه هستند مي توان نتيجه گرفت كه سرعت زياد است.
وجود هر يك از نشانه هاي فوق باعث مي شود كه از سرعت راه پيمايي بكاهيم. لذا به خاطر ارتباط مستقيم توان پاها در راه پيمايي با ميزان ضربان قلب و تنفس ريه ها ( معروف است كه پاهاي كوه نورد قلب و ريه دوم او مي باشند ) سرعت در خلال راه پيمايي متغير است.
در شروع راه پيمايي مخصوصاً در صبحها بهتر است كه آهسته حركت نمائيم تا بدن بتواند به خواسته هاي ما آگاهي يافته و هماهنگي در بين فعاليت اعضاي مختلف از جمله چشم، پا، قلب و ريه ايجاد گردد. بعد از مدتي راه پيمايي شخص آمادگي بيشتري يافته و با نشاط و قدرت بدني خوبي حركت مي نمايد. در واقع ارتباط چشم، پا، قلب و ريه به نحو مطلوبي برقرار گشته و با به جريان افتادن خون در بدن ، عضله ها و اعصاب مربوطه نرم گشته و تحرك بيشتر و بهتري براي عكس العمل نشان مي دهند.

ب : تنظيم سرعت و ذخيره سازي انرژي
براي آشنايي با نحوه حركت صحيح در شيبها، تصور نماييد كه در پايين پلكاني با تعدادي پله ايستاده ايد براي شروع زانوهايتان را حتي المقدور به عقب متمايل نموده و مفصل زانوها را تا حد امكان باز و در يك راستاي مستقيم و عمود بر زمين قرار دهيد. سپس يك قدم به جلو برداشته و پاي عقب را همان گونه راست و به حالت ثابت نگاه داريد . بعد از قرار دادن پا روي اولين پله پاي ديگرتان را حركت داده و قدم بعدي را برداريد. اين بار پايي را كه روي اولين پله قرار گرفته مي بايد به حالت راست و ثابت نگهداريد .
اين تعويض پاها مي بايد در تمام طول راه پيمايي رعايت گردد . تا بدين ترتيب سنگيني وزن شما مستقيماً بر روي استخوانهاي پا قرار گرفته و فشار حاصل حتي المقدور به زمين منتقل گردد . بدين ترتيب هر يك از پاها در حين قدم برداشتن براي لحظه اي فرصت استراحت پيدا مي كنند .
بهتر است كه اين حركت را بر روي پله تمرين نموده و سپس آن را در كوه نيز تجربه نماييد . در راه پيمايي گامها بايد به صورت موازي برداشته شود وابتدا كف پا و سپس پاشنه پا بر روي زمين قرار گيرد . بنابراين نبايد پنجه پا را از قسمت خارجي و يا ابتدا از پاشنه آن بر روي زمين قرار داد .
عضلات پا وظيفه به حركت درآوردن اهرمها و مفصلها را به عهده دارند ، نه تحمل سنگيني و فشار حاصله از وزن بدن ، بدين خاطر توجه به اندازه گامها و فاصله آن با زمين در راه پيمايي بسيار مؤثر مي باشد .
در انجام حركات ورزشي اندازه هاي طبيعي بدن نقش به سزايي داشته و به تجربه ثابت شده كه اندازه گامهاي هر شخص در راه پيمايي برابر با اندازه طبيعي كمر وي مي باشد . فاصله گامها از زمين نبايستي از قوزك پا بيشتر باشد چون در غير اين صورت عضلات در هنگام جابجايي و قدم برداشتن انرژي بيشتري مصرف نموده و زودتر خسته و ناتوان مي گردند.
دقت بر مسير راه پيمايي از طريق چشم بسيار حائز اهميت است و نمي تواند به صورت يك عادت و عمل عادي درآيد . كوهستان محيطي است كه تحت تأثير نيروهاي طبيعي فراواني قرار دارد و به عنوان مثال مسيري كه يك بار قبلاً تجربه كرده ايم ممكن است بر اثر ريزش كوه ، جاري شدن سيل، فرود آمدن بهمن و ده ها عوارض ديگر دگرگون شود . ناديده گرفتن نكات ياد شده فوق ممكن است باعث صدمه ديدن عضلات و مفاصل گردد.

ج : استراحت در خلال راه پيمايي
در طول ساعات اوليه روز وقتي كه هنوز بدن خسته نشده توقف ها بايد خيلي كم و كوتاه باشد. براي استراحت كنندگان بهتر است در حالت ايستاده قرار گيرند و با تكيه بر يك درخت يا تخته سنگ كوله را از دوش خود بردارند و روپوش به تن كنند و تنفس عميق انجام دهند و در طول ساعات بعدي راه پيمايي بدن نيازمند استراحت كاملتر است و در اين حال راه پيمايان مي توانند در يك جاي مناسب نشسته و در حالي كه پاها صاف و كشيده بر روي زمين قرار دارد ، شخص مي تواند خوردني و نوشيدني از نوع قندي ميل نمايد .
از نظر رواني بهتر است كه در بالاي شيب استراحت نماييد نه در پايين آن و سعي كنيد محلي را انتخاب نماييد كه مشرف به مناظر خوبي باشد و امكان عكس برداري را براي شما فراهم سازد . انجام اين كار ، فكر شما را از پاها و عضلات خسته تان باز مي دارد .
در مناطق مشرف به باد استراحت ننماييد چون وزش باد و هواي سرد عضلات شما را به سرعت مي بندد .

چگونگي حركت در راه پيمايي هاي طولاني:
در كوه پيمايي، قدمهاي متعادل و آهنگ ثابت و سرعت يكنواخت ركن اساسي مي باشند. چنانچه يك روش كوه پيمايي بسيار مهم را خواسته باشيم تعيين كنيم كه بر اساس آن سرعت راه پيما تنظيم و انرژي ذخيره و به طور متعادل مصرف گردد آن روش قدم برداشتن توأم با استراحت مي باشد.
راه پيمايي در كوهستان همراه با صرف انرژي زياد است لذا پا و ششها احتياج به يك زمان كوتاه استراحت در خلال حركت پيدا مي كنند. در قدم آهسته همان طور كه در هر گام يك لحظه و مكث وجود دارد، تعداد تنفس مي بايد با اين جريان تطبيق داده شود. به طور مثال در شرايط معمولي هر سه يا چهار گام يك عمل دم و هر سه يا چهار گام ديگر با عمل بازدم هماهنگ مي گردد، در يان مثال گامها سريعتر از ريه هاي شخص عمل مي كند و در واقع گامها بايد در مكث بوجود آمده استراحت كنند لكن در ارتفاعاتي كه هوا رقيق است ريه ها احتياج به مكث دارند و در ازاء هر دو، سه، يا پنج نفس يك قدم برداشته مي شود.
در ارتفاعات بالا كوه نوردان مي بايد آگاهانه نفس عميق و سريع و پشت سر هم بكشند در ارتفاعات پايين عضله هاي پا هستند كه احتياج به زمان بيشتري جهت كسب انرژي دارند. يك عامل مهم در راه پيمايي توأم با استراحت، هماهنگي فكري و روحي مي باشد. وقتي كه قله همانطور دور و غيرقابل دسترس به نظر مي رسد. شخص مي بايد به اين روش اعتماد نمايد كه مسافتهاي باقي مانده را به كندي ولي پيوسته پشت سر بگذارد. در اين نوع حركت گامها مي بايد آهسته تر از مواقع معمولي برداشته شود، به نحوي كه نفس كشيدن مانع صحبت كردن نشود. اگر در هنگام حركت دچار تنگي نفس بشويم و نتوانيم براحتي با ديگران صحبت نماييم مي توان نتيجه گرفت كه سرعت قدم برداشتن زياد است.
قدم برداشتن آهسته و متعادل، احتياج به استراحت ثابت و ايستاي كمتري پيدا مي نمايد و بسيار بهتر از قدم برداشتن سريعي است كه مستلزم تعداد استراحت بيشتري مي باشد يك كوه پيما مي بايد بدون نياز به استراحت، لااقل براي مدت يك ساعت راه پيمايي نمودن بتواند بر روي شيبهاي تند با هماهنگي قدم برداشته و تنفس خود را كنترل نمايد. يك نفر مبتدي نبايد بيشتر از ده كيلومتر در روز راه پيمايي نمايد مخصوصاً در شرايطي كه ارتفاع بيشتر از 1500 متر باشد. در مناطق برفي و قلوه سنگي اين مقدار به تناسب كاهش مي يابد.

نحوه حركت در سرازيري
اولين مرحله آمادگي هنگام حركت در سرازيري اين است كه داخل پوتين جوراب ضخيم و نرم ديگري پوشيده و با بستن محكم بندكفش از حركت اضافي پا در پوتين جلوگيري نماييم. مراحل چهار گانه حركت در سرازيري :
1 - قدمهاي برداشته شده در سرازيري مي بايد متعادل تر از قدمهايي باشد كه تنها تحت تأثير قوه جاذبه قرار مي گيرد و بي اختيار برداشته مي شود.
2 - پا در هر قدم با زانوي شكسته بر روي زمين قرار مي گيرد و پاها مرتب و متواتر در كنار يكديگر حركت مي نمايند. راه پيمايي در سرازيري هيچ كجا به اندازه راه پيمايي در سربالايي مشكل نيست ولي نبايد شدت جراحات وارده را در سرازيري ناديده گرفت.
3 - در سرازيري است كه خراشهاي پوستي ايجاد مي شود و مفصل زانوها جابجا شده مچ پا مي پيچد، لذا سرعت راه پيمايي در سرازيري نبايد خيلي بيشتر از سرعت سربالايي باشد.
4 - در سرازيري شخص بايد گامهاي خود را با اختيار و كنترل شده بردارد و به دليل همين كنترل حركت است كه شخص بايد به ميزان سرعت خود دقت نمايد. معروف است كه كاميون با هر دنده اي كه در سربالايي مي رود حداكثر با يك دنده سبكتر از آن در سرازيري به آن توجه كند و همچنين به استراحت در سرازيري به همان اندازه استراحت در سربالايي اهميت دهد.

تنفس صحيح در كوه
تنفس بايد عميق و به طريقه صحيح صورت گيرد برخلاف آن چه اكثر اشخاص انجام مي دهند حجم ششها نبايد از طرفين افزايش يابد در اثر اين نوع تنفس غلط حجم قفسه سينه افزايش مي يابد.در تنفس صحيح حجم ششها از ناحيه تحتاني افزايش يافته كه اين امر با افزايش حجم شكم همراه است. اين شكل تنفس در ناحيه شكم به صورت ضربان مشخص و روشني قابل رؤيت مي باشد.
لذا از نظر راحتي هيچ وقت نبايد كمر را محكم با كمربند و مانند آن بست، كمربند مي بايد در پايين ترين حد ممكن بسته شود، در اين روش بايد سعي گردد هواي دم به تحتاني قسمت ريه ها هدايت و انباشتگي ريه ها از هواي دم انجام پذيرد. عمل بازدم بعد از يك مكث چند ثانيه اي و حداقل سه ثانيه به دنبال عمل دم با فشار پرده ديافراگم به قسمت تحتاني ششها به طور كامل با حداكثر تخليه صورت بگيرد.

منبع :گروه کوهنوردی چکاد رشت chekad-club.com

پیام تسلیت

جناب آقای عمادی رئیس تربیت بدنی شهرستان مرودشت
مصیبت وارده را به شما وخانواده محترمتان تسیلیت
عرض می نماییم ما را در غم خود شریک بدانید.
گروه کوهنوردی تچر

آبشارخواجه ای کامفیروز مرودشت 03/07/88

گزارش تصویری آبشارخواجه ای

اسامی شرکت کنندگان در این برنامه :

آقایان : احمد حیدری - حسین ابراهیمی - حسن ابراهیمی - سعید صمیمی (سرپرست برنامه) - سید موسی سیادت - سیامک اورنگی - مصطفی عرب نژاد - امین ارجی - رضا مردانه - حسین زارع - عبدالرحمان نعمتی - آرش جعفر زاده

بانوان : اعظم سیادت - سمیه حیدری - زهرا اورنگی - سیده سپیده سیادت - مریم زارع - لیلا کریمی - لیلا ابراهیمی (سرپرست برنامه ) - شهدخت قاسمی- زهرا رستمی - فرشته منوچهری

تقویم ورزشی پاییز1388 گروه تچر

زمان برنامه : 3 / 7 / 88

نوع برنامه : کوهپیمایی و جنگل پیمایی

محل اجرای برنامه : آبشار خواجه ای کامفیروز

مدت برنامه : یکروزه

سرپرست برنامه : سعید صمیمی

مسئول فنی : احمدحیدری
-----------------------------------

زمان برنامه : 10 / 7 / 88

نوع برنامه : کوهپیمایی

محل اجرای برنامه : تخت جمشید

مدت برنامه : نیم روزه

سرپرست برنامه :علی رفیعی
مسئول فنی : حسین ابراهیمی

-----------------------------------

زمان برنامه : 17 / 7 / 88

نوع برنامه : غارنوردی

محل احرای برنامه : غار کان گوهر بوانات

مدت برنامه : یک روزه

سرپرست برنامه : حسین ابراهیمی - نگین مردانه

مسئول فنی : سید داود نوری
------------------------------------

زمان برنامه : 23 / 7 / 88

نوع برنامه : کوهپیمایی و سنگنوردی

محل اجرای برنامه : تنگ رغز داراب

مدت برنامه : 2 روزه

سرپرست برنامه : احمد حیدری - اعظم سیادت
مسئول فنی : سید موسی سیادت
-----------------------------------
زمان برنامه : 1 / 8 / 88

نوع برنامه : همایش استانی روز کوهنورد

محل اجرای برنامه : کوه چشمه چنار مهارلو

مدت برنامه : یک روزه

سرپرستان برنامه : حسین زارع - مریم زارع

مستول فنی : احمد حیدری

------------------------------------

زمان برنامه : 8 / 8 / 88

نوع برنامه : همایش شهرستانی روز کوهنورد

محل اجرای برنامه : چشمه بیدی تخت جمشید

مدت برنامه : یک روزه

سرپرستان برنامه : حسن ابراهیمی - لیلا ابراهیمی

مسئول فنی : حسین ابراهیمی

----------------------------------

زمان برنامه : 22 / 8 / 88

نوع برنامه : غارنوردی

محل اجرای برنامه : غار ممتاز حاجی آباد

مدت برنامه : یک روزه

سرپرست برنامه : احمد حیدری

مسئول فنی : سید داود نوری

----------------------------------

زمان برنامه :27/ 8 / 88

نوع برنامه : کلاس آموزش کوهپیمایی

محل اجرای کلاس : سلطان ولایت

مدت برنامه: 3 روز

تعداد افراد شرکت کننده در کلاس : 12 نفر

مربی کلاس آموزشی : آقای ذوالفقار درستکار

----------------------------------
زمان برنامه : 6/ 9 / 88
نوع برنامه : کوهپیمایی
محل اجرای برنامه : تنگ خوش
مدت برنامه : یک روزه
سرپرستان برنامه : احمد حیدری - نگین مردانه
مستول فنی : حسین ابراهیمی
----------------------------------
زمان برنامه : 13/9/88
نوع برنامه : کوهپیمایی
محل اجرای برنامه : کوه شهرک ابرج
مدت برنامه : یک روزه
سرپرست برنامه : سید موسی سیادت
مسئول فی : احمد حیدری
-------------------------------
زمان برنامه : 20/9/88
نوع برنامه : کوهپیمایی
محل اجرای برنامه : چشمه بیدی تخت جمشید
مدت برنامه : یکروزه
سرپرست برنامه : علی رفیعی
مسئول فنی : حسین ابراهیمی
-------------------------------
زمان برنامه : 27/9/88

نوع برنامه : کوهپیمایی
محل اجرای برنامه : کوه نقش رستم
مدت برنامه : یک روزه
سرپرست برنامه : آرش جعفر زاده

مسئول فنی برنامه : احمد حیدری